Wikipedia, maar dan voor robots

Een eigen [] opensourcenetwerk [] maakt robots [] slimmer en flexibeler

Robots moeten worden voorgeprogrammeerd om te kunnen functioneren. Het nadeel [] daarvan [] is dat de omstandigheden [] maar nét [] even anders hoeven te zijn, of de robot [] is de kluts [] kwijt. De Technische Universiteit Eindhoven werkt aan de oplossing: RoboEarth, een systeem waarbij robots van elkaar kunnen leren.

Tekst: Jessie van Kuijck

Neem [] een willekeurige oude sciencefictionfilm en je ontdekt er wel een robot in die bijna als een mens [] functioneert. Nu wij in die toekomst zijn aanbeland, zijn dit soort robots nog nergens te bekennen. Ze worden alleen nog maar ingezet in gecontroleerde omgevingen, zoals fabrieken. Toch [] gaan we robots nog hard [] nodig hebben [] in het leven [] van alledag. Denk aan het groeiend aantal hulpbehoevende bejaarden doordat we steeds ouder worden. De meeste mensen [] willen het liefst [] zo [] lang [] mogelijk thuis [] blijven wonen, maar de zorg komt handen tekort. Robots zouden een oplossing kunnen bieden en verschillende taken van de hulpverleners kunnen overnemen. Of wat dacht je van ziekenhuizen, waar robots door de gangen zoeven om patiënten te voorzien van een handdoek, glaasje water of hun medicijnen? En [] blindengeleidehonden zouden op den duur best [] vervangen kunnen [] worden door [] een mechanische labrador [].

Allemaal voorbeelden van mogelijke ‘banen’ voor robots waar ze op dit moment nog niet ver genoeg voor zijn ontwikkeld. Onze menselijke [] omgeving [] is nou [] eenmaal te [] gecompliceerd en onvoorspelbaar om adequaat te kunnen reageren. Robots moeten namelijk voor elke taak afzonderlijk worden voorgeprogrammeerd. Er hoeft dan [] maar iets [] te veranderen [] in de omgeving, en die programmering [] is onbruikbaar [] geworden []. Een vlekkeloos functionerend exemplaar is daardoor bijna niet te maken. Zo kun je een robot wel leren om je een kopje koffie te brengen in de huiskamer, maar als er een paar stoelen zijn verschoven, weet de stalen ober je niet meer te vinden. Of hij raakt in de war als je net nieuwe koffiekopjes hebt gekocht.

Het onvermogen van robots om flexibel om te gaan met situaties of omgevingen is dan ook een fiks probleem waar de roboticawereld mee worstelt. En de enorme [] rekenkracht [] die elke robot [] nodig heeft om te reageren, maakt het allemaal nog [] ingewikkelder [].

Recept voor water
Maar [] wat [] als [] robots [] zouden kunnen [] leren [] van hun ervaringen [] ? Of van die van collega-bots? Dat vroeg de Technische Universiteit van Eindhoven zich ook af en kwam met project RoboEarth. De bedoeling van RoboEarth is om een gigantisch online open netwerk en database te creëren waarop robots ervaringen met elkaar kunnen uitwisselen. Projectcoördinator van RoboEarth René van de Molengraft vergelijkt het met Wikipedia: ook dat wordt steeds uitgebreider en completer, omdat gebruikers [] het constant [] aanvullen [] met informatie. “Stel dat je een robot de opdracht geeft om een glaasje water te halen”, zegt Van de Molengraft. “De robot vraagt [] aan RoboEarth het ‘recept’ [] op van een glaasje water halen, net zoals wij ook weleens op internet een recept opzoeken. RoboEarth zal dan uitleggen dat de robot ten eerste een arm nodig heeft waarmee hij het glas kan vastpakken. Als de robot hierover beschikt, zal het systeem hem uitleggen hoe [] hij [] het glaasje [] kan pakken en het vervolgens [] naar de patiënt [] toebrengen.”