Opvoeden is volgens Micha de Winter een maatschappelijke aangelegenheid. In westerse samenlevingen wordt opvoeden echter gezien als een privékwestie, een verantwoordelijkheid die in de eerste plaats is voorbehouden aan de ouders. Wat vind jij van de toenemend invloed van de overheid op ouderschap en opvoeding?
Denk jij dat het versterken van een pedagogische civil society het verkrampen van de opvoeding kan tegengaan? Beargumenteer je antwoord.
Micha de Winter schrijft dat dikwijls meteen naar de ouders gekeken wordt als kinderen iets mankeren, problemen op school hebben of risicovol gedrag vertonen. De ouders worden dan geacht deskundige hulp te zoeken en om aan die ouderlijke aansprakelijkheid te ontsnappen, kan er gelabeld worden met een stoornis of syndroom. Hoe kun je hier als professional zo mee omgaan dat je de ouders niet aansprakelijk stelt noch het kind labelt?
Onderzoek heeft aangetoond dat een democratische, autoritatieve opvoeding tot de beste ontwikkelingsuitkomsten leidt. Hoe sta jij hier tegenover?
In je werk later zul je met veel verschillende vormen van opvoeding in aanraking komen. Hoe kijken je tegen andere vormen van opvoeding aan en hoe blijf je transparant tegenover de gezinnen?
Voorheen: voeding, hygiëne en gezondheid --> uitgestrekt tot emotioneel welbevinden en geluk
Burgers die bereid zijn om in de eigen sociale netwerken en in het publieke domein verantwoordelijkheden rond het opgroeien en opvoeden met elkaar te delen.
Door urbanisatie en industrialisatie. Kinderen werden steeds minder nodig voor arbeid en spendeerden veel tijd buiten het directe familieverband.
De sterke druk om een perfect kind te krijgen, die soms al begint tijdens de zwangerschap. Die druk leidt tot verwachtingen die niet altijd waargemaakt kunnen worden door de kinderen.
Enerzijds hebben ouders meer autonomie gekregen, hebben zij minder last van sociale controle en hoeven zij bij het opvoeden minder rekening te houden met impliciete en expliciete voorschriften van ideologische of religieuze aard. Anderzijds heeft de nieuwe opvoedingsautonomie geresulteerd in een toenemende afhankelijkheid van experts.
Meer samenwerking tussen ouders, betere verbindingen tussen ouders en scholen, gelijkwaardige relaties tussen ouders en opvoedingsdeskundigen en een op preventie gerichte overheid die zich aanzienlijk minder top-down gedraagt.
Het in stand houden en ontwikkelen van de democratie.
Erkennen van wederzijds belangen van individuen en groepen in de manier waarop mensen zich associëren, hun ervaringen op elkaar afstemmen en participeren in gezamenlijke praktijken. Zo’n manier van samenleven veronderstelt dat burgers bereid zijn conflicten op te lossen via dialoog en onderhandeling.
Nieuwe sociaal-pedagogische arrangementen, actieve participatie van jeugdigen en het delen van opvoedingsverantwoordelijkheid.
Inductie, zorgzaamheid en ondersteuning, eisen en grenzen stellen, sociaal-moreel gedrag voorleven en open democratische gezinsdiscussie en conflictoplossing.
Via voorlichting, ouderschapseducatie, media-aandacht en inburgeringscursussen.
