Céline is 3 jaar als haar adoptiefouders zich ten einde raad aanmelden bij het Pedagogisch Expertise Platform. Ze weten niet wat ze verkeerd doen in de opvoeding van Céline. Ze weten alleen dat het niet goed gaat met haar en dat ze zelf uitgeput zijn. De zorgen om Céline laten hen niet meer los. Maar ook Céline zelf laat hen niet los. Letterlijk. Ze klampt zich soms als een aapje aan moeder vast en krijst moord en brand als moeder haar even alleen laat, bijvoorbeeld om naar de wc te gaan. Céline komt uit Colombia. De ouders hebben haar daar opgehaald in een weeshuis. Ze was toen net 1 jaar geworden en was wat triest en passief en zwaar ondervoed. De begeleiders vertelden dat dit kwam doordat ze vaak weigerde te eten of alles weer uitspuugde. Gelukkig bleek ze lichamelijk gezond.

Céline bloeide op bij haar adoptiefouders. Langzaam maar zeker begon ze beter te eten en zo nu en dan verscheen er zelfs een lachje op haar gezicht. De ouders genoten van haar, maar moeder maakte zich toch ook wel zorgen. Ze had nooit het gevoel echt contact met Céline te hebben. Bovendien was Céline erg wisselend in haar emoties. Ze kon van heel blij plotseling heel verdrietig worden en in de loop van de tijd liet ze steeds vaker driftbuien zien als iets niet liep zoals ze wilde. Ze kon geen moment alleen zijn, maar als de ouders haar aanhaalden of wilden knuffelen, wees ze dat af. Naarmate Céline opgroeide, viel haar achterstand steeds meer op. Ze was met alles later dan andere kinderen. Nu, op haar derde jaar, spreekt ze nog steeds in tweewoordzinnen, meestal in vraagvorm (‘Snoepje hebben?’). Lopen deed ze pas bij twintig maanden. In spelen lijkt ze nauwelijks geïnteresseerd. Ze kijkt wel of pakt iets vast, maar is eigenlijk nooit gericht bezig. Samenspelen met ander kinderen gaat al helemaal niet. Céline pakt dingen van anderen af, maakt spullen kapot en schopt en slaat als een ander kind te dicht in haar buurt komt. Het lastigste vinden de ouders de inslaapproblemen van de laatste tijd. Hoewel Céline ’s avonds meestal bekaf is, blijft ze voortdurend uit haar bed komen. Soms wel tot middernacht. De ouders hebben al van alles geprobeerd, maar het enige wat helpt, is haar bij zich in bed nemen. Ook de vele conflicten gedurende de dag vinden ze zorgelijk. Céline lijkt wel altijd boos, luistert niet en maakt veel kapot. De familie en vrienden van de ouders begrijpen niets van de problemen. Zij zien Céline als een lief meisje, dat hooguit wat achter is in haar ontwikkeling ‒ maar dat is logisch als je zo’n start hebt gehad als zij. De ouders begrijpen dit wel. Céline laat zich bij anderen niet zien zoals ze thuis is.

Bron: televisieserie ‘De kinderen van de Hondsberg’ van Roel van Dalen