Bas is 11 jaar als hij met zijn ouders bij het PEP komt. Volgens de ouders is Bas altijd een vreemde eend in de bijt geweest. De ‘normale’ kindertics hielden bij hem lang aan. Zo heeft hij heel lang in de rijmfase gezeten. Slaagde hij er niet in om te rijmen, dan moest hij van ‘de stem in zijn hoofd’ een opdrachtje doen. Het was een ritueel geworden om dan drie keer de trap op te rennen. Zo had Bas wel meer rituelen, bijvoorbeeld bij het slapengaan, het opstaan en het opeten van zijn boterham. Dat was ‘vreemd’, maar nooit vervelend. Ouders gaven hem de ruimte om zijn rituelen uit te voeren, anders werd Bas heel onrustig.

Moeder heeft tot een jaar geleden thuis gewerkt. Ze had voor Bas, als enig kind, alle tijd. Volgens vader is moeder overbeschermend geweest en heeft zij Bas altijd alles uit handen genomen. Omdat Bas wat ouder werd, heeft moeder weer een baan buitenshuis gezocht. Ze werkt nu 32 uur per week. Vader werkt 40 uur per week en is vaak laat thuis. Sinds moeder werkt, lijkt Bas sterker vast te houden aan zijn vaste rituelen. Deze zijn zelfs uitgebreid en hebben ook een weg naar school gevonden. In de ochtend heeft moeder minder tijd voor Bas. Hij moet zijn eigen kleren pakken, zich douchen, aankleden, enzovoort. Het valt moeder op dat hij soms twintig keer zijn haar wast en opnieuw in de gel zet. Ook zijn handen wast hij veelvuldig ‒ volgens Bas om de gel eraf te wassen. Het avondeten is een drama geworden. Wegens tijdsgebrek wordt er veel gewokt, maar het probleem voor Bas daarbij is dat verschillende voedselgroepen elkaar aanraken. Bas eet alleen als moeder lang op hem inpraat en vervolgens poetst hij vijf keer zijn tanden. In het tienminuten gesprek wees de leerkracht ouders op het feit dat Bas door andere kinderen wordt gepest. Hij wil niet dat zijn kleding vies wordt, hij wast zijn handen steeds, neemt het gelpotje mee naar school en wordt boos en soms agressief als hij zijn ritueel niet mag uitvoeren. Hij begrijpt niet dat andere kinderen dit gedrag niet snappen en stoot zijn klasgenootjes af. Bas geeft aan het gedrag zelf ook vervelend te vinden, hij wil graag ‘normaal’ zijn. School maakt zich zorgen en wil ouders ondersteunen.