In de documentaire Ik neem je mee neemt kinderarts Nordin Dahhan de kijker mee in de wereld van kinderen met een beperking in Nederland en Marokko. De film werpt licht op een probleem in de zorg dat vaak onzichtbaar blijft en moeilijk bespreekbaar is binnen de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Deze ZieZo-film werd mede mogelijk gemaakt door de VGN. Zie www.vgn.nl/artikel/17176. Neda, Manar, Aya en Imad zijn kinderen met een verstandelijke of fysieke beperking. Ze wonen in Marokko of in Nederland. Anders dan de kijker misschien verwacht, zijn kinderen met een beperking in Nederland niet altijd beter af dan in Marokko. Marokkaanse ouders in Nederland weten vaak de weg naar de zorg niet te vinden en zijn soms niet mondig genoeg. Dahhan zegt: ‘Het lijkt of sommigen sinds hun immigratie in een eeuwige jetlag zijn blijven steken. Een kind met een beperking krijgen kan dan leiden tot isolement en zelfs tot werkloosheid en armoede.’ In Marokko hebben ouders van kinderen met een beperking zich verenigd in ouderverenigingen. Zij trotseren allerlei weerstanden om op te komen voor het welzijn van hun kinderen. Dahhan: ‘Met hun openhartigheid en strijdlust kunnen zij een voorbeeld zijn voor ouders in Nederland.’ Ook in Nederland bestaat er een voorhoede van gezinnen die het anders doen en het isolement doorbreken. ‘Als andere ouders dat zien, werkt dat gelukkig besmettelijk.’
Drie aanstaande vaders leven toe naar de geboorte van hun eerste kind. De prijswinnende documentaire Ik stond erbij van Niels van Koevorden laat de moeders buiten beeld en kijkt alleen naar de vaders op het moment dat het leven hen bijna letterlijk overvalt.
De 49-jarige Kees Momma is autistisch en woont nog bij zijn ouders. Alleen dankzij hun hulp kan Kees omgaan met de angsten en obsessies die hem kwellen. Maar wat gebeurt er met Kees als zijn ouders niet meer voor hem kunnen zorgen? Kees’ ouders zijn inmiddels 80 en 83 jaar. Hoe lang houden zij de 24-uurs zorg nog vol? Filmmaakster Monique Nolte volgt de ouders in hun pogingen om een toekomstperspectief voor hun zoon te creëren. Op goede dagen zit Kees in zijn chalet in de tuin waar hij Japanse teksten kalligrafeert. Op slechte dagen, wanneer zijn angsten boven komen, straft Kees zichzelf. Alleen zijn moeder krijgt hem dan rustig. Het wonen tussen andere mensen met een beperking ziet Kees niet zitten. Kan hij een eigen leven opbouwen en waar vinden zijn ouders een goede plek voor hem? Niets lijkt goed genoeg voor Kees. Bekijk de documentaire hier.
